Bu yaz nispeten ağır sıcaklardan geçmedik. Yaz sağanakları şehirleri bastı. Tarlalarda karpuz, kavun; bahçelerde kayısı zamanı, iri iri dutlar yuvarlak tezgâhlara pıt pıt düştü. Balkonlarda mevsimlik çiçekler coşuyor. Kuşlar hala ürkmeden her yerde daha bir canlı ötüyor. Sevgi tüm sıcaklığıyla insanın gönlüne ağır ağır yayılıyor.
01.08.2020 01:17
2 yorum
1.063 okunma
Yarınlara Parlayan İncimiz: Umut
Ali Akça

“Herkes bir gün bir krize tutulur ve incinir.”

Bu yaz nispeten ağır sıcaklardan geçmedik. Yaz sağanakları şehirleri bastı. Tarlalarda karpuz, kavun; bahçelerde kayısı zamanı, iri iri dutlar yuvarlak tezgâhlara pıt pıt düştü. Balkonlarda mevsimlik çiçekler coşuyor. Kuşlar hala ürkmeden her yerde daha bir canlı ötüyor. Sevgi tüm sıcaklığıyla insanın gönlüne ağır ağır yayılıyor. Korona virüsünü aklımızda tutmadan günlük yaşam mümkün değil. Umutlarımız var, onlar yarınlara parlayan incimizdir.

Güneş kayalardan kirlenen koca denizin kumlarını ısıtarak bakıyor. Sahilde bir evin çitinin arkasında hanımellerinin taze açan beyaz teni parıldıyor. Doğa haset ve kine hiç bulaşmadan kendine açılabileceğine inanmış. İnsanın sevdikleriyle deniz kıyılarında, orman kuytularında veya kırlarda dolaşma isteği var. Fakat korkudan sardunya çiçeklerine dokunamıyor. Dünya temelinden sallanmış, sanki yeni bir tasarım bekliyor. Yazlıklar maliklerinin yahut kiracılarının yollarına gül dökmüş, hasret gidermeyi arzuluyor.

Gel gör ki, dünya bu saltanatı sürerken, insanların can evine beklenmedik bir virüs girip onların çoğunu evlerinde kalmaya; mekân-maske-mesafe üçlüsüne uymaya zorladı. Yürüyüp dolandıkça odalar artık evin içinde bir konuksever şefkatiyle insanları ağırlıyor. Ciğerlerde korkular kabarmış, insan bir an günahlarını anımsıyor ve aklına sadece arınmak geliyor. Toplu alanlarda hatta uçaklarda bile klimanın saltanatına son verilmiş, sokaklarda yatan serinlikten de eser yok. Ortalıkta kol gezen virüs korkusu bütün dua ve yakarışları kendine çekiyor.  

Geçmişe dönüp bakınca, biz nice krizleri aşmışız. Ekonomik, siyasi, terör, yönetim ve salgın krizleri hayatımızın ayrılmaz bir parçası olmuş. Kiminde beynimiz ağırlaşmış, gönüllerimiz bağ bozumuna yakalanmış. Kiminde gemilerimiz karaya vurmuş. Bu kez virüsün beyliğinin etkisi anılarımızda daha çok kalıcı olacak. Karanlık basan geceler donuk ve hüzünle dolacak. İnsan düşüncelerinden ölüm üretiyor, sonra korkup ürperip kendi ürününden kaçmak istiyor. Kendi caniliğini telafi etmeye çalışıyor. Yenidünya düzeninde devletler sağlık kayıtları ve gelişen teknoloji sayesinde vatandaşlarını daha fazla denetleyebilecek. Ulusal güvenlik sorunu her şeyin önüne geçecek. Yaşasın virüsün ekmeğine yağ sürdüğü algı yönetimi. Olanı farklı, olmayanı var gösterme sanatı.

Çağın beklenmeyen salgınını doktorlarla, hastalarla birlikte öğreniyoruz. Ölümler artık canlı bir rakama dönüşmüş, dünya her gün virüs kurbanının sayılarını toparlıyor. Bir vatandaşı için başkasına savaş açmayı göze alan ülkelerde yüz binlerce insan ölüyor. İnsan karşısında kükreyen bir aslan görmüşçesine ölümden korkuyor. Başımızda öten kargalar gibi herkes birbirinden kaçıyor, yalnızlık bir virüs gibi ne yana dönse insana bulaşıyor. Ölüm korkuları insanı kollayacak dualarda eritiliyor. Çünkü insan korkularını uyanıkken öldürmeli.

Nefesler telaş kokuyor. Yüreklere konan çağın yarasından kurtulmak isteniyor. İnsan erdemi, empatiyi unutmuştu; sevgiye, inanca, iyiliğe, doğruluğa geç kalmıştı. Anlaşılması zor olan şu: Neden insan insana yoksulluğunda, hiçbir şeyi yokken değil de, felaket günlerinde yardım eder? Korkudan mı acaba, bilmem? Belki daha yollar tutulmadan, gelecek kararmadan bunlar düşünülebilir. Büyük gizli güç, kıyameti belki de insana eliyle yönettiriyor. Katleden insanın, insana yardım üretmesi gelinen en çarpık düşüncedir. İnen çıkan gökdelen vinçlerinin kazancı adaletli olabilir mi? 

İnsan kendi kendisiyle didişirken şimdi yeni bir ince düşman buldu ve savaşıyor. Maske, eldiven, hijyen, virüs hepsi tehdit; tasa, endişe, savaş ve ölüm işaretleri insanın iliklerine işliyor. Bu yükü bu kez zengin-fakir, vatandaş-ülke yöneticisi ayrımı olmadan hep birlikte taşıyor. Acıları hep birlikte yudumlanıyor.

Tam kavuşmuşken unutulmasın! Hayata katkı sunmaya; aileye, dostluğa, arkadaşa, doğruluğa, iyiliğe ve yardımlaşmaya tam alışmışken bu güzel duygular iyi günlerde sürüp gitsin! Yapayalnız bırakıldığı, sıkıldığı insanı yıkan günler geri gelmesin. İnsanın insana iyiliği, yararlı iş görmek, fayda sağlamak olsun. Yaşlı saray eşyalarına dönüşmüş dünya yeniden tasarlansın. Cahit Zarifoğlu’nun aşağıdaki mısralarıyla tüm dünyaya sevincimizi duyuralım:

“Asmalarda güneş ve çocuklarımız

Çardakta ıslak ve ekşi uyur

Bacın bazlama yağlasın sahana

Mutluyuz tüm dünyaya duyur.”

Köyün, kırsalın değeri daha çok artmaya başladı. Koruklar üzüm olacak çok yakınız, elbet sofralara birlikte çökeceğiz. Çünkü insan aşka altın yıllarını verdi. Gökte yeni, ince bir ay belirecek. Geceleri eskisinden daha çok seveceğiz. Bekliyor ve kalbi seziyor insanın; bir ekoloji projesi etrafında uyanılan sabahlar doyumsuz, evlerin sevinci bambaşka olacak.

Virüs salgını önce ciddiye, sonra hafife alınıyor gibi. Oysa mücadeleye devam edilmeli. Bu savaşın ana aktörleri dünya insanlığının tümüdür. Giderek alınan önlemlerin zayıfladığını ve ölümlerin arttığını görmek insanı üzüyor. Dünyaya yayılan bu salgına karşı önlemler tüm ülkeler tarafından ele alınmalıdır. Virüsün biteceği yok, en iyisi onunla yaşamayı keşfetmek olsa gerek.

Sağlık sistemi, sağlık çalışanları ordusunun çabası ve nihayetinde bilim adamlarının geliştireceği bir aşı sayesinde umudu bir kez daha yeniden yeşerteceğiz. Umut ilk kez zengin-fakir ayırmaksızın, insan beyninin derinliklerinde yarınlara parlayacak bir inci olmaktadır.        

Dostlukla…

Ali AKÇA  

 

...
Yorum Ekle
Adınız :
Başlık : Yorumunuz :
Dikkat! Suç teşkiledecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.
2 yorum yapıldı
Fark olmaksızın faŕklı bir dünyaya geçişi anlamak.
Şehirdeki üst üste kafeslerden toprağa ayak basmanın keyfini yaşamak terfi etmektir. Yazıyı okuduğumda yapmak istediklerimde haklı olduğumu düşündüm. Teşekkürler Ali Bey.
Yorum Ekleyen: Birol ÖZER     27.08.2020 21:18:24
Çok başarılı
Güzel başarılı makale olmuş tebrik ederim
Yorum Ekleyen: Günaydın akça kesemenli     4.08.2020 15:25:25
Ali Akça
DİĞER YAZILARI

Ali AKÇA, Uludağ İşletme Fakültesi'nden 1982 yılında mezun oldu. Fransa'nın Montpellier kentinde, Paul Valéry Universitési'nde 1982-84 yılları arasında dil eğitimi için bulundu ve muhtelif araştırmalar yaptı. 1984-1986 yıllarında yedek subay olarak askerliğini tamamladı. 1986 yılında Hazine ve Dış Ticaret Müsteşarlığı’nda göreve başladı.  Fransa'nın Rouen Universitési'nde 1992-94 yıllarında İşletme Yüksek Lisansını tamamladı. 2002-2006 yılları arasında T.C. Kuveyt Büyükelçiliği’nde Ekonomi Müşavirliği görevinde bulundu. Halen, Hazine ve Maliye Bakanlığı’nda görevini sürdürmektedir.

 

...

sanalbasin.com üyesidir

ANA HABER GAZETE
www.anahaberyorum.com
İşin Doğrusu Burada...
İLETİŞİM BİLGİLERİMİZ
BAĞLANTILAR
KISAYOLLAR
anahabergazete@gmail.com
0312 230 56 17
0312 230 56 18
Strazburg Caddesi No:44/10 Sıhhiye/Çankaya/ANKARA
Anadolu Eğitim Kültür ve Bilim Vakfı
Anadolu Ay Yayınları
Ayizi Dergisi
Ana Sayfa
Yazarlarımız
İletişim
Künye
Web TV
Fotoğraf Galerisi
© 2019    www.anahaberyorum.com          Programlama: Murat Kaya