Çengelköy'e iftar sonrası tatlı bir şeyler yemeye gidiyoruz.

Maksat muhabbet aslında...

Ballarımla baş başayken laf lafı açıyor; onların çocuklukları sanki birden ortadan kalkıyor; bütün dünya cümlelerimizin içinde fır dönmeye başlıyor ve ben buna bayılıyorum.

Tam o sırada hep uğradığımız kitapçının önünden geçerken açık olduğunu görüyorum, uğrayalım mı diyorum.

Anında garip bir sessizlik...

Dikiz aynasından bakıyorum. Hiç neşelenmediler.

Oysa daha bir buçuk ay öncesini hatırlıyorum.

İçeride uzun kalmayı, her kitabı karıştırmayı severler.

Şimdi gün içinde sadece bir saat internet keyfi ve ilgisi her şeyden daha baskın olmaya mı başladı.

Sonra "Kitabımız var" diyorlar, alçak bir sesle, "durmayalım burada..."

İçimden "Ne o yahu?" diye soruyorum: "Günde bir saat ulaştıkları dijital dünyanın kapsayıcı gücü şimdiden kitaba ilgilerini bitirdi mi? Yoksa içine çilek ve muz kreması döşenmiş tatlı çöreğe çarçabuk ulaşmak isteğinin sonucu mu bu hâlleri?"