Ramazan Bayramı, İslam alemine, milletimize ve dahi insanlığa inşallah hayırlar, güzellikler, kolaylıklar, barış ve esenlikler getirsin. Yazılarımızı okuyan herkesin bayramını tebrik ederim, bu bayramı vefa bilinciyle taçlandırmalarını temenni ederim.

Ramazan ve aslında bayram, bir vefa bilincidir kanaatimce. Allah için oruç tutmak, bir avuç su bile içmeden iftar vaktini beklemek, Ramazan ayına has vakarı kuşanarak kendini nefsani ataklardan alıkoymanın özünde, vefa yatar. Allah'ın sözüne rağbet ederek vefa göstermek yatar... Bu yüzden Ramazan ayının hitamında gelen bayramlarda, büyükler ziyaret edilir, akrabalara gidilir, komşuların kapıları çalınır, vefat etmiş büyüklerimizin yanına varılır, çiçek açmış sessiz ağaçların, zümrüt yeşili servilerin kucağında yatan ruhlar alemine dahi vefa gösterilerek selam verilir... Ramazan'ın infak, fıtra, sadaka, zekat bağlamları da insani vefanın güzel örneklerindendir.

Ramazan'da ve bayramlarda toplumsal bütünleşmenin temrinleri vardır. Bu çerçevede, toplumun birbirine vefası da iyi ve kötü günde, müjdeyi de, sevinci de, kederi de, kızgınlığı da birlikte paylaşmaktan geçer. Birbirimizin acısına, birbirimizin sevincine şayet ortak olamıyorsak, o cemiyette duygu ortaklığı kalmaz, bölünme dediğimiz şey de aslında budur... Mahallelerin, sınırların maddi olarak birbirinden ayrılması, yabancılaşması değil de, manevi olarak, ruhen birbirini ıskalayan bir toplum, felaketlerin en büyüğünü yaşamaktadır... Bu yüzden içeride, ülkemizde birbirine kenetlenmiş, birbirine vefa bilinciyle bağlanmış bir toplum hedefi, aslında yarınlara da en güçlü şekilde yürüyüşün bir gereğidir.

Peki bunu biraz daha genişleterek soracak olursak; İslam aleminde böylesi bir duygudaşlık, böylesi bir vefa bilinci, birlik-beraberlik şuurunun olduğundan söz edebilir miyiz?