İman, yalnızca kalbin derinliklerinde saklanan sessiz bir duygu değildir. O, insanın vicdanını harekete geçiren, zihnini disipline eden ve hayatın her alanına yön veren dinamik bir kuvvettir. Eğer iman, randevusuna zamanında gitmeyen bir insanın saatini düzeltmiyor; fabrikada ürettiği malın kalitesine yansımıyor; pazarda yaptığı alışverişte dürüstlüğünü belirlemiyor; çevresine ve topluma karşı sorumluluk bilinci üretmiyorsa, o zaman sadece zihinde taşınan teorik bir kabule dönüşme tehlikesiyle karşı karşıyadır.

Bugün en büyük krizimiz, inanç eksikliği değil; inancın hayata nüfuz edememesidir. Çünkü akideyi sadece tartışmaların, polemiklerin ve ezberlenmiş metinlerin konusu hâline getirdiğinizde onu hayatın merkezinden çekip kütüphanelerin raflarına hapsetmiş olursunuz. Oysa Kur'an'ın inşa etmeyi hedeflediği insan tipi, inancını yalnızca diliyle ifade eden değil; işinde, ticaretinde, aile hayatında, komşuluğunda ve kamusal sorumluluklarında görünür kılan insandır.
Bir toplumun medeniyet seviyesi, ne kadar yüksek sesle inandığını söylediğiyle değil; inancının gündelik hayatı ne ölçüde dönüştürdüğüyle ölçülür. Çünkü iman, sadece secdeyi değil, sözü de doğrultur. Sadece ibadeti değil, emeği de bereketlendirir. Sadece ahireti değil, dünyayı da imar eder.

Randevusuna sadık bir Müslüman, aslında zamana olan saygısıyla imanını temsil eder. Fabrikada kusurlu mal üretmeyen işçi, yaptığı işi Allah'ın huzurunda sunacakmış gibi yerine getirir. Tartıda eksik tartmayan esnaf, sadece ticaret yapmaz; güven üretir. Çevresini kirletmeyen, ağacı koruyan, kamu malına sahip çıkan insan ise yeryüzündeki halifelik sorumluluğunu yerine getirir. İşte akidenin gerçek tezahürü budur.

Ne yazık ki uzun zamandır akideyi, hayatı düzenleyen kurucu bir ilke olmaktan çıkarıp sadece doğru cümleleri kurma yarışına indirgedik. İtikadı davranıştan, ibadeti ahlaktan, bilgiyi sorumluluktan kopardık. Sonuçta ortaya, konuştuğu kadar yaşamayan; bildiği kadar üretmeyen; inandığını söylediği kadar güven vermeyen bir dindarlık çıktı.