Tanrı’nın varlığı meselesi insanlık tarihi içerisinde bugüne gelinceye kadar başat tartışma konularından birisini oluşturmuştur. Zira mesele sadece “Tanrı” diye isimlendirilen bir varlığın mevcudiyetini kabul veya reddetmekten ibaret değildir. Aynı zamanda diğer tüm varlıkların bu mevcudiyetle ilintili olması; dolayısıyla Tanrı’nın dikkate alınmaksızın diğerlerinin de değerlendirilmesinde meydana gelecek eksikliğin başgöstermesidir.

Bugün ateizmin arttığı şeklinde bazı argümanlar öne sürülmekte ve hatta farklı ülkelerde ateizme dair istatistikler verilmektedir. Bunlara olabildiğince temkinli bir şekilde yaklaşıyorum; çünkü tüm bunların gerçekten felsefi ve teolojik olarak ateizmi mi ifade ettiği yoksa bir arayışa mı tekabül ettiği net değil. Belki de bir kısmı bir tepkiselliği ve ümitsizliği tanımlamaktadır.

Klasik sekülerleşme teorilerinin dine yönelmelerin azalacağı şeklindeki öngörüsü gerçekleşmemiştir. Bunun yerine bir yandan sekülerleşme diğer yandan dinselleşme eğilimlerinin birlikte izlendiği eklektik sekülerleşme teorileri daha çok revaçtadır. Benim açımdan eklektik teori de tam anlamıyla gerçekliği yansıtmamaktadır. Esasen inançta çeşitlenmeler olmuştur. Kurumsal dine yönelimlerde kimi zaafiyetler görünmekle birlikte spritüel inançlarda ciddi artışlar gözlemlenmektedir. Öyle ki, muhafazakar çevrelerde bu inançlar yaygınlaşmaktadır.