Hıristiyan teolojisi ilk insanlar Hz. Adem ve eşi Havva’nın yasak meyveden yemesinin ardından yeryüzüne gönderilişleri hikayesini daha sonra onun neslinden gelenlerin yani tüm insanlığın bu cürmün günahını taşıdığı şeklinde bir “asli günah” (Orijinal sin) teorisine dönüştürmüştür. Dolayısıyla tüm insanlar bu cürmün günahı ile doğmaktadırlar ki, Hıristiyan teolojisinin bir çok konuda dayandığı temel burasıdır.

Dünyaya günahkar bir şekilde gelen insan bu durumdan nasıl kurtulacaktır? Soruyu şöyle de sorabiliriz; “ilahi kurtuluş (inayet) nasıl sağlanacaktır? Hıristiyan teolojisinde bu sorunun cevabı insanın kiliseye bağlanarak kurtulacağıdır. Bir başka boyut ise, Tanrı -yine bu teolojiye göre- kendi oğlu olan Hz. İsa’yı dünyaya tüm insanlığın günahlarına kefaret olması için göndermiştir. Bu sebeple Hz. İsa tanrısallıktan bir pay taşımakta olup, teslis inancı baba-oğul ve kutsal ruh şeklindeki bir üçlemeye dayanır.

Tarih boyunca Hıristiyanlıktaki Hz.İsa’nın tanrısallığına itiraz eden görüşler de varolmakla birlikte ana akım (Katoliklik) bu inanca Hz. İsa’nın tanrısallığını kabul etmektedir. Bu inanç modern zamanlara ve bugüne gelinceye kadar Tanrı-insan ilişkisinin mahiyeti ve değişimi açısından temel oluşturmaktadır. Bir yandan insanın “asli günah” sebebiyle olabildiğince edilgen, beraat-ı zimmetten uzak ve iradesi zayıf bir varlık halinde tanımlandığı, diğer yandan insanın tanrısallaştığı iki uçtaki tayfta Tanrı-insan ilişkisi kurulmaktadır.

Hıristiyan teolojisinde bu bağlamda tartışılan önemli meselelerden birisi de, Tanrı’nın mutlaklığı karşısında insan iradesinin ve yapabilirliğinin nerede durduğudur? Ortaçağ boyunca Tanrı karşısında insanın edilginliği, insanın asli günahın yükü altında ezilmesi nihayetinde onun dünya, Tanrı ve diğer insanlarla ilişki biçimlerini de belirlemektedir. Aslında Saint Augustinus’tan Saint Thomas’ya, Petrarca’ya kadar bu problemin farklı yansımalarını biz görebilmekteyiz.