“Bildikleriyle amel edene bilmedikleri öğretilir."
Bu yazının iki kahramanı iki kız kardeş! Birincisi davetim üzerine Türkiye’ye İslam öğrenmeye gelmiş küçük kardeş, ikincisi abla! Abla kardeşinin İslam olmasından çok rahatsız birisi, hatta rahatsızlık kelimesi çok hafif kalır. Düşman olmuş birisi! Kardeşine terörist diyecek kadar ileri gitmiş, kendisi kardeş ilişkisini kesmiş, anne babası ile ilişkilerini kestirmiş bir abla!
Ancak Rabb’imizin desteği ile kız kardeşinin tebliği neticesinde hidayete ulaşmış, İslam olmuş bir abla haline dönüşen bir hanım kızımız! Ben her ikisini de yakinen tanıyorum.
Kurban bayramında yaşadığım ve asla unutmayacağım bir yaşanmışlığı sizin de dikkatinize sunmak istedim.
Kazakistan’daki bu kardeşlerle onlarla senelerdir görüşüyorum. Çalışmaları ile ilgileniyorum. Her türlü desteği veriyorum. Bayramda Türkiye’de adet olan bayram hediyesi olarak bir miktar para gönderdim. Amacım ikisine de bayram hediyesi göndererek, İslam’da hediyeleşmenin önemini kavratmaktı. Hem de bayramda çok uzaklarda da olsa Müslümanların birbirleriyle bütünleşmelerini göstermek, kendilerini, çocuklarını sevindirmek amaçlı bir hediyeleşmeydi. Yukarıda yazdım. Abla olan kadın kardeşinin uyarıları ile İslam olmuş birisi. İslami bilgisi de fazla yoktur. Ama Allah’a olan teslimiyeti, Allah’ın davasına olan sevdası çok güçlü. Buna ben de şahitlik ettim. Bilip öğrendiklerini kesintisiz yerine getiren, bilmediklerini de sorup öğrenen inancı konusunda tavizsiz birisi. Elhamdülillah!
Ekonomik durumu ise hayli sıkıntılı olmasına rağmen şükrün zirvesinin tadını yakalamış, Allah’ın verdiklerine razı, dünyalıkların peşinden koşmaktan ziyade kulluğu istenilen şekilde yaşamaya çalışan, saygıyı ve desteği çokça hak etmiş bildiği işle amel eden mümine bir kadın! Lailahe illallah’ın Allah adına bir meydan okuyuş olduğunun farkına varmış birisidir. Bir yandan da dinde derinleşerek kendi değişimini hızlandırmak için çabalamaktadır.
Bayram öncesi hem kardeşine, hem de kendisine bayram alışverişlerini yapsınlar diye para gönderdim. Paralar biraz gecikmeli de olsa ablaya bayram öncesi, kardeşine bayram sonrası ulaştı. Bu ayrıntıyı niye yazdım. Bu ayrıntıda önemli mesajlar var. Aşağıdaki bölümleri okurken bu ayrıntı aklınızda olsun.
Ablanın evi başkent Astana’da, kardeşi Almaata’da oturuyor. Arefe günü abla kardeşine telefon ederek Vahap hoca bayram hediyesi göndermiş der.
Kazakistan ve Orta Asya’daki Rusların inşa ettiği evlerden bahsedeyim. Ruslar evleri ülke genelinde U şeklinde yapıyorlar. U nun kenarlarında daireler sıralanmış. Ortası ise parklar, oturma alanları, ağaç ve çiçeklerin olduğu geniş alanlar. Çocuklar bu alanda oynuyor. Büyükler birbirleri ile burada sohbetler ediyor. Çok güzel yerleşim merkezleri! Zannederim insanları toplu kontrol edebilmek için böyle bir yerleşim sistemini oluşturmuşlar. Ben de gördüğümde beğenmiştim. Anne babalar çocuklarım nerede? Başka yerlere mi gittiler diye düşünmüyorlar. Her şey bu alanın içinde! Abla da yedi yüz daireden oluşan böyle bir sitede oturuyor.
Almaata’daki küçük kardeşi beni arefe günü aradı. Sesinde bir gariplik vardı. Ağlıyordu. Ben de telaşlandım. Bayram öncesi olumsuz bir şey mi var diye sordum. Hayır dedi sevincimden, şaşkınlığımdan, ablamın Allah’la kurduğu temasın gücünden ve bu gücün Allah tarafından anında değerlendirilerek ablamın isteklerinin kabulünü duyduğumdan kaynaklanan şaşkınlığımdandır.
Bana anlattıklarını lütfen dikkatle ve hayretle okuyun. Ablam çocuklarıyla sitenin bahçesine iner. Elli altmış çocuk oyun oynuyorlar. Çocukların yanına dört beş tane misyoner papaz kıyafetleri ile gelmişler. Çocuklara balon, şeker, çikolata benzeri hediyeler veriyor. Bunları size İsa Mesih gönderdi diyorlar.
Bu durumdan rahatsız olan ablam iki çocuğunu da yanına alarak evine götürürken papazlar yanlarına gelerek İsa Mesih çocuklarına hediyeler gönderdi derler. Ablam bizim Allah’ımız var. Hediyeleri bize O gönderir. Diyerek hediyeleri kabul etmiyor. Evine çıkar. Evinde iki rekat namaz kılar. Dua etmeye başlıyor. Ey RABB’im bana da bayram öncesi imkan var etsen de, ben de bayram öncesi bir Müslüman olarak çocuklara hediyeler versem, onlara seni anlatsam der. Namazı bitirdikten sonra hesabına senden para geldiğini telefonuna gelen mesajla öğrenir. Tekrar seccadesinin üzerine oturur. “Ey RABB’im duamı bu kadar çabuk mu kabul edecektin. Şükürler olsun sana der. Üstelik bu duamı gereğini yapması için çok uzaklardan Türkiye’den Vahap hocaya da ulaştırdın.
Çok uzaklardan duamı kabul ederek Vahap hoca vasıtası ile yaşadığım durumdan ve ettiğim duadan onun haberi olmadan para desteği gönderdin. Sana olan teslimiyetimi güçlendir. Bilgimi ve gayretimi arttır diye dualarına devam eder.
Bu arada şöyle bir not düşeyim. Ben ablayı da yakinen tanıyorum. Ablanın İslam’i bilgisi bu satırları okuyan sizlerin bilgisinin yüzde biri bile değildir. Ama Allah’a olan teslimiyetinin, İslam’a olan sevdasının çok güçlü olduğunu biliyorum. Bildiğini de yerine getirmede hiç tereddüdünün olmadığına şahidim. (Vahap Yaman)
Anlatmaya devam eder. Hemen hesabımdaki parayı çektim. Sonra markete gittim. Vahap hocanın gönderdiği paraya balon, çikolata, sakız, bisküvi gibi hediyeler aldım. Doğru evin bahçesine geldim. Sitenin çocuklarını topladım. Onlara Allah size bayram hediyesi gönderdi diye dağıttım. İslam’ı ve Müslümanı anlattım. Dedi. Hocam ablamın anlattıklarını duyunca çok şaşırdım. Ablamın evinde bir kilo un, bir kilo şeker bile yoktu. Abla keşke bir paranın bir kısmı ile kendi evine yiyecek alsaydın dedim. Ablanın verdiği cevap çok çarpıcı ve etkileyici. Lütfen aşağıdaki parağrafı sindire sindire okuyun.
Ablam çok bozuldu. Nasıl alabilirdim ki; Ben Allah’a duamda şöyle söyledim. “Allah’ım bana bayram öncesi para gönder. Ben de çocuklara senin bayramlık gönderdiğini ve o parayı çocuklara dağıtacağımın sözünü vereceğim” dedim. Çocuklara bildiğim kadarı ile de İslam’ın güzelliklerini anlattım. Meydanı hristiyan misyonerlere bırakmadım. Çok mutluyum. Allah böyle bir güzellikte taa Türkiye’den Vahap hocaya ve bana görev verdi. Elhamdülillah görevi de kusursuz yerine getirdim. Bu benim için her şeye bedeldir. Bunun mutluluğu şekerle, unla, patatesle kıyaslanamaz. Unu şekeri insan her zaman, her yerde bulur. Veya iki gün şeker, patates yemesek te bir şeyler olmaz. Önemli olan benim Allah’a verdiğim sözdü. Ben verdiğim sözü tutmak için bayram için Vahap hocanın gönderdiğinden kesinti yapamazdım. Yapmadım da!
Bunları bana anlatan kız kardeşinin yorumu da çok çarpıcı. Ben bir kısmıyla evine bir şeyler alsaydın ifademden çok utanmıştım. Ablamın imanının gücünü birebir gördüm. Ben ki İslam’i bilgi olarak ablamdan çok fazla bilgiye sahibim. Ancak onun gösterdiği kararlılığı ve duruşu gösteremediğim için çok üzüldüm. Hüznüm, canımın sıkkınlığı, sesimdeki titremeler bundan ileri geliyor.
Arkasından çok çarpıcı bir bilgi daha verdi. Hocam bana gönderdiğin para henüz bana gelmedi. Ama onunki geldi. Çünkü ablam Allah’a duasında ya RABB’im bana bayram öncesi para imkanı verirsen ben de bayram öncesi o paraları çocuklara senin gönderdiğini söyleyerek dağıtacağım. Demiş. Allah duasını kabul etti. Onun parası bayram öncesi geldi. Ablam da Allah’a verdiği sözü tuttu.
Ben ise böyle bir duada bulunmadığım için benim param hala gelmedi. Ben de Allah’ın dualara bu kadar çabuk karşılık verdiğine bir kez daha şahitlik ettim. Bu olay ablamın ve benim imanımızı daha da güçlü hale getirdi.
İkinci bir bomba söz daha söyledi. Ablamla görüntülü konuşuyorduk. Ablam yeni kıyafetlerini giymiş, yeni başörtüsünü takmıştı. Ben kendisine abla evinin bahçesine niye yeni kıyafet ve başörtüsü ile indin. Kirlenebilir, yırtılabilir, buruşabilir dedim. Ancak cevap çok çarpıcı idi. Ben onun verdiği cevaptan utandım. Ablam cevabında; kardeşim bilhassa yeni kıyafetimi giyerek ve yeni başörtümü takarak iniyorum. Niye siye sormadan cevap verdi. Müslüman her şeyiyle örnek olmalı. Temiz ve güzel kıyafetiyle toplum önüne çıkmalı ki; insanlar Müslüman kirli, buruşuk, düzensiz, oturmasını kalkmasını bilmeyen kişilerdir demesinler diye böyle çıkıyorum.
Benim dini bilgim senin gibi derin değil! Bilgi eksikliğimi tamamlamaya çalışıyorum. Konuşamadığım ve derin bilgi gereken yerlerde sözümle değil kıyafetimle tebliğ yaptığıma inanıyorum. Müslüman temiz, asil, örnek insanlardır desinler. İslam’a sempati duysunlar isteğimden dolayı böyle giyiniyorum.
Ben şok, şok, şoklar içindeyim. Ablamın hassasiyetini ve örnekliğini, evinde paraya ihtiyacı olduğu halde Allah’a verdiği sözden caymadan gönderdiğin parayı sitenin çocuklarına bunları size Allah bayram hediyesi olarak gönderdi diye dağıtması, yeni düzgün kıyafet ve başörtüsü ile sitenin bahçesine inmesi beni oldukça fazla etkiledi.
Evet bu yaşanmışlıktan ben epey ders alacaklarımın olduğunu fark ettim. Kendime ait kusurlarımı gördüm.
Sizlerle de yazı olarak paylaşmak istedim. İnanıyorum ki; sizlerin de bu yaşanmışlıktan çıkaracağınız dersler vardır.
Not: Bu yaşanmışlığı anlattığım bir arkadaşım dedi ki; Bu kadının evinin un, şeker parasını her ay ben vereyim. Kendisine ulaştırır mısın.
Bakın lütfen şeker, çay, patates ve un parasını Allah nasıl gönderiyor. Katkıda bulunmak isteyen olursa diye bu durumu da sizlere duyurayım. İstedim.
RABB’im bizleri kendi davasına sevdalananlardan eylesin.