Tarihin en büyük gerçeği şudur: Bir milletin kaderi, onun düşünce dünyasında belirlenir. Çileye talip olan fikir adamları milletleri yükseltir, hurafenin konforuna sığınan kalabalıklar ise onları tarihin kıyısına sürükler. Bugün İslam coğrafyasında gördüğümüz manzara, işte bu iki yolun keskin ayrımıdır.

Din, keşif sarhoşluklarının, sahte zuhuratların, mitolojik anlatıların omzunda taşınmaz. Din, sahih şeriatın berrak çizgisiyle yaşar. Oysa bugün birçok kişi, din adına önderlik iddiasında bulunuyor; ama söyledikleri, hakikatin özü değil, boş hurafe kırıntılarıdır. Hakikatin yerine sahtesini koymakla toplumu oyalıyor, gönülleri uyuşturuyor, akılları zincirliyorlar.

Peygamberlerin gönderiliş gayesi, topluma dayatılan sahte tabuları yıkmaktı. Onlar, insan fıtratına aykırı olan yanlış örfleri, gelenekleri, putları devirdiler. İslam dünyasında bugünün hurafecileri ise tam tersine, sahih dinin fıtratla uyumlu tabularına savaş açmış durumda. Dini asliyetinden koparıp mitolojik bir sis perdesinin arkasına gizlemek istiyorlar. Bu tavır, bilinçli de olsa bilinçsiz de olsa, ümmeti özünden uzaklaştırıyor.

Müslüman toplumların en büyük çıkmazı, fikir çilesinden kaçışıdır. Fikir çilesi, insanın beynini zonklatan, ruhunu yoğuran, kalbini sarsan bir emektir. Sezai Karakoç’un ifadesiyle, “azap var mı âlemde fikir çilesine eş.” Dün biz bu çileyi çeken bir millet olduğumuz için dünyaya yön veriyorduk. Bugün Batı’nın çocukları dünyayı yönetiyor, çünkü onların fikir öncüleri sabahlara kadar çile çekti, düşündü, yazdı, tartıştı. Biz ise bedelsiz kurtuluşun hayaline kapıldık; düşüncenin ateşine yanaşmaktan korktuk.

Hurafeler, sahte keşifler, bâtıl zuhuratlar… Bunlar ümmetin zihin dünyasını kuşatan görünmez zincirlerdir. Zincirlerin en tehlikelisi görünmeyenidir. İnsan bu zinciri kırdığını sanır ama aslında onunla yaşar. Bugün Müslüman toplumların büyük kısmı, işte bu görünmez zincirlerin mahkûmudur. Çile çekmek yerine kolaycılığa, hakikatin ateşinde yanmak yerine mitolojik hikâyelerle oyalanmaya alışmıştır.

Bir milletin düşüşü, önce zihninde başlar. Fikir yerine hurafeyi koyan, aklı yerine zuhuratı ikame eden, çile yerine konforu tercih eden toplum, tarihin merkezinden kenarına savrulur. Bu yüzden bugün, Müslüman toplumların büyük kısmı edilgen, başkasının rotasına mahkûm, fikrî kudretten yoksundur.

Oysa hakikat çilesiz bulunmaz. Fikir, bedel ister; iman, fedakârlık ister; toplumun dirilişi, sabır ister. Hurafenin konforuna sığınmak kolaydır, fakat kolay yol hiçbir zaman insanı zirveye taşımaz. Tarih, hurafeye sarılanları değil, fikir çilesini göze alanları hatırlar. Bugün bize düşen, konforun değil, çilenin tarafında olmaktır.

Milletlerin kaderini belirleyen, kitlelerin neye inandığı değil; o kitlelere yön veren fikir adamlarının hangi bedeli ödediğidir. Eğer fikir adamları çileden kaçarsa, toplum da kaçınılmaz olarak hurafeye teslim olur. Çileye talip olan fikir adamı milletin ufkunu açar; hurafenin konforuna teslim olan ise milletin zincirlerini ağırlaştırır.

Son söz şudur ki: Çilesiz fikir olmaz. Fikirsiz çile de boşa katlanılmış bir azaptır. Hakikat, ancak çileyle taşınır. Hurafenin konforuna sığınanlar tarihin çöp sepetinde kaybolmaya mahkûmdur. Çileyi göze alanlar ise yarının ufkunu inşa eder.

Selam ve dua ile.