Bir yetmezler ve yetersizlikler âleminde yaşıyoruz.

Sağlığım bozuluyor, gören gözlerim görmez, tutan dizlerim tutmaz oluyor. Böbreğime dayanan buğday tanesi büyüklüğünde bir taş, Romalı Sezar da olsam, iki büklüm olmama yetiyor. Ömrüm tükeniyor. Ciğerim havaya, ağzım lokmaya muhtaç. Kendime yetmiyorum.

Atalar “Ağaca dayanma kurur, insana dayanma, ölür.” demiş. Saltanatım sona eriyor, param batıyor ya da bitiyor. Babam ölüyor, eşim bırakıp gidiyor, dostum düşman kesiliyor… Yeteceğini sandıklarım da bana yetmiyor.

Dünya güneşe, ağaç toprağa, yumurta tavuğa, bal arıya, balık suya, su yağmura; yağmur buluta, rüzgâra, hidrojene, oksijene… Muhtaç. Hiçbir varlık, bana yetmediği gibi, kendine de yetmiyor.

Bense; varlığımı,

geleceğimi,

özlemlerimi,

mutluluğumu,

güvenliğimi,

tesellimi, bana nimet olarak emanet edilen bendeki ve dışımdaki bu yetmezlere var gücümle tutunmakta görüyorum.

Bunların, günün birinde beni de yarı yolda bırakacağını düşünemiyorum. Gücümü, servetimi, şöhretimi artırdıkça, kendime yeteceğimi, güven içinde olacağım sanıyorum.

İnsanın bu haddini bilmezliğine j Kur’an’ın uyarısı:

“Âd kavmine gelince, onlar yeryüzünde küstahça dolaşıp ‘Bizden daha güçlü kim varmış?’ diyerek büyüklük tasladılar. Hayret! Onları yaratan Allah’ın kendilerinden daha güçlü olduğunu görmediler mi?”  (Fussilet>15)                                                                                                                        

“Gerçek şu ki insan kendini,kendine yeterli görerek azar.Oysaki dönüş yalnız Rabb’inedir.” (Alak>6-7-8)

İşte insanın büyük çıkmazı: Fâni bir dünyanın içindeki çaresiz fânilerden biri olduğunu unutması; kendini, kendine yeterli görerek azgınlaşması. Allah’ın elçisi “Dünyada bir yolcu gibi ol.” buyurur. Kime hayatı yetmiş? Bütün dünya ve içindekiler,  ölmekte olan bir insanın emrinde olsa ne işe yarar? Dönüşü durdurabiliyor mu? Bu sebeple karanlıklara gömülüyoruz. Bu sebeple kısacık hayatımızın ahengi ve tadı kayboluyor. Kendine, kendinin ve dünyanın yeteceğini düşünen insana ölüm kâbusu yetmez mi?

Ya ölüm sonrası? Çürüyüp gitmek mi, ölümsüz bir hayatın ilk adımı mı?

Dolaptaki şapka kendiliğinden gelip kafaya takılmıyorsa, kendine yetmeyen varlıklar âleminin çarkları da yaratanı ve yöneteni olmadan, tesadüfen ve gelişigüzel dönmez. Aklı olan bir varlık buna kendini nasıl inandırabilir? Hayır, hayır! İnsanın, hayatın ve evrenin tek sahibi ve tek yeteni Allah’tır.

Vahyin kalplerde güven ve teslimiyeti perçinleyen çağrısına dikkat kesilin:

“Bilmez misin ki göklerin ve yerin mülkü (hükümranlığı, yönetimi, mülkiyeti) Allah’ındır. Sizin için Allah’tan başka ne bir dost ne de  bir yardımcı vardır.” (Bakara>107)                                

“Allah bize YETER, o ne güzel vekildir!” (Ali İmran>173)                                                                                        

Son ayete soralım: Neden Allah yeter? Cevabı yine ayetten alalım:

“Sizin yanınızdakiler tükenir gider ama Allah’ın yanındakiler sonsuza kadar kalıcıdır.” (Nahl>96)

Hay Rabb’im! Biz ölümlüyüz, zayıfız, muhtacız, yetersiziz; kendine, bize, evrene ve bütün varlık âlemine sadece sen YETERSİN.

Yegâne yeten olarak varlığımı sana yasladıkça yetersizlik ve çaresizliklerin kıskacında kıvranmaktan kurtuluyorum.

Hastalıklar, yokluklar, sıkıntılar… İçimi karartmıyor. Varlık, saltanat, şöhret… Beni şımartmıyor, azdırmıyor. Günün birinde mahrumiyetlerimin de sahip olduklarımın da sona ereceğinij biliyorum. Gücüm yetmediği için önleyemediğim haksızlıklar ve kötülükler, kolumu kanadımı kırmıyor, hızımı, heyecanımı kesmiyor, kararlı duruşumu bozmuyor. Çünkü bütün benliğimle inanıyor ve çok iyi biliyorum ki hiçbir kötülük, hiçbir zulüm onu yapanların yanına asla kâr kalmayacak, yapılan hiçbir iyilik, ortaya konan hiçbir güzellik de, karşılıksız kalmayacak, boşa gitmeyecektir:

“Kim zerre ağırlığınca bir iyilik yapmışsa onu görecektir.Kim de zerre ağırlığınca bir kötülük yapmışsa onu görecektir.” (Zilzal>7-8)

“Kıyamet günü için  adalet terazileri kurarız.Kimse en küçük bir haksızlığa uğratılmaz;bir hardal tanesi kadar bile olsa,(iyi ya da kötü) her şeyi tartıya sokarız. Hesap görücü olarak biz yeteriz.”  (Enbiya>47)

Bütün yetmezler ve yetersizliklerin ucu biricik YETEN olarak sana gelip dayanıyor. Sonsuz kudretinin içimde yeşerttiği güven duygusuyla ferahlıyorum. ”Nerede olursananız olun, o sizinledir.” buyuruyorsun. Gemim battı. Okyanusun karanlık dalgalarında ölüme ramak kaldı. Tedirginliğe mahal yok. Sen yegâne yeten olarak yanımdasın. Yolculuğumun sonu belirsizlik, yokluk, kaos ve karanlık değil, sonsuz bir aydınlıktır. Her şey senin kontrolünde akıp gitmektedir.

Sonunda iyiler kazanacaktır:                                                                                                        

“Rableri katındaki barış ve esenlik yurdu(cennet) onlarındır. Yapmakta oldukları (güzel) işlerden dolayı Allah onların dostu olmuştur.”  (Enam>127)

Allahsız ve ahiretsiz bir dünyayı yeter görüp yaptıkları kötülüklerin yanlarına kâr kalacağını, ölüp bir avuç toprağa dönüşmekle yolculuklarının noktalanacağını düşünen azgınlara gelince:

“…Onlara cehennem YETER….” 

(Mücadele>8)