İnsan bazen hüzünlendiğinde kendini teselli edecek bir küçük söz, bir küçük cümlecik olur. Bu küçük cümlecik, kalbe ferahlık verir. Ağlayan, insan o zaman durur. Biraz iç dünyası serinler. Kendini  bu cümlecikte bulur.

Allah Resulü bu dünyadan göçeceğini anladığında durumu kızı Fatma’ya söyledi. Fatma ağladı. Resul biraz sonra “..ama cennette beraber  olacağız” dediğinde kızı, ağlamayı kesti, dudağında bir tebessüm belirdi. Sevindi. Çünkü; “..cennette beraber olacağız “sözü bir teselli  idi. Hatta sevinç müjdesi idi. Asıl  hayat öbür tarafta idi O’nun için.. Yoksa babası  ölürken kim sevinir, kim tebessüm ederdi..

Yıllar önce Kuruluş  Osman filmini izliyordum.Cihan Ünal’ın başrolde olduğu. Yücel Çakmaklı’nın filmi. Orada şimdiki  Kütahya’nın  Domaniç  Yaylası’ndaki  Çarşamba Köyü’nde  yörüklerin anası Hayme Ana nın vefatı anlatılıyordu.

Hayme Ana sevilen bir kadındı. Bütün obaya kol kanat gererdi. Dolaysiyle çok sevilirdi. Vefat şok etkisi yapmış olacak ki,(veya sahne çok güzel tazim edilmiş olacak ki) bütün oba ağladı. Hele kadınların hali ,

dizlerini döve döve çırpınışları gerçek gibi idi. Onlar bu halde iken iş bilen dirayetli bir oba kadını içeri girdi. Ağlamalar, çığlıklar  bütün obayı sarmıştı. O kadın “.bu kadar kendinizden geçmeyin bacılar.

Ölüm Allah’ın emridir. İnsanoğlunun çare  bulamadığı  tek ,şey budur. Evet. Hayme Ana kıymetlimizdir Bu, büyük bir kayıptır. Ama daha eskiye ,daha geriye  bakalım, Fatma Anamız öldü.Hetice Anamız öldü Peygamberimizin  ne sevdikleri gitti. Kim bir şey yapabildi ? Kendinize gelin “dedi. Herkes sustu.

Bu da bir teselli  idi. Zira Hayme Ana’dan daha büyükler de ölmüştü. Bir ölüm, başka bir ölümün tesellisi oldu yani..

Eski  çağlarda, insanların 1000 yıl yaşadığı dönemlerde,900 yaşındaki bir kadının 600 yaşındaki oğlu ölmüş. Kadın dizlerini döve ; “..oğlum genç öldüü. Oğlum genç öldüüü “diye hıçkıra hıçkıra ağlıyormuş

İleriden bir adam gelmiş.”..teyze !..Oğlum genç öldü deyip durma ! 600 de çok. Ahir  zamanda insanlar 70-80 sene yaşayacakmış” demiş. Kadın birden ağlamayı  kesmiş.”..o 70-80 sene yaşayacaklar bir de kendilerine ev mi yapacakmış. Ben 70-80 sene yaşayacak olsam, alnımı secdeden kaldırmam” demiş.

Evet. İnsanların teselliye ihtiyacı vardır . Bu, bazen tatlı  bir söz, bazen hafifçe sırtının sıvazlanması, bazen de küçük bir tebessümdür. Teselli olmazsa, içindeki karamsarlık öylece durur. İnsan üzüntüden hasta olur.

İnsan derdini kimseye söylemiyor, hep içine atıyorsa kendine gelemez.  O zaman Allah’tan bir iyilik beklemeli .. Teselliyi de.. Hoş bir tesadüf, daha sevinçli bir şey.. Ne bileyim iyi bir şey işte..

“Bir kapıyı kapayan  gene açar babam/ Allah büyük babam” demiş Fatih Kısaparmak..

Orhan Gencebay da; “..bir teselli  ver, bir teselli  ver/ Yarattığın mecnuna bir teselli ver/Gel gör şu halimi bir teselli ver “demiş.

Gönlünüz hoş olsun. İçiniz kararmasın.