Bugün köşe yazımı hikâyeleştirmek istiyorum:

Günlerden bir gün, Şair ve Yazar, Aslan'ın çay ocağının loş köşesinde masanın üzerindeki sararmış kâğıtları kenara itti.

Sonra çayından bir yudum alıp derin bir iç çekerek şöyle dedi:

— Şair ve Yazar: "Onca şiir, onca kitap yazarsın da kimse dönüp bakmaz ya hu, işte o yakar insanın içini. Sağlığında kimse öz kimliğine, emeğine sahip çıkmaz oldu memleketimin toprağında. Soruyorum dostum sana: Bir insanın varlığının kıymetinin bilinmesi için muhakkak erişilmez olması mı gerekir? Bunu zaman zaman düşünmüyor değilim. Burada bahsetmek istediğim erişilmezlik, insanın dünyadan elini eteğini çekip ahirete intikal etmiş olmasıdır. Yani bir daha ulaşılabilir olunmamasıdır."

Karşısında oturan bilim insanı, önündeki karmaşık çizimlerden başını kaldırdı. Gözlerindeki yorgunluk, yılların göz ardı edilmişliğinin izini taşıyordu.

— Bilim İnsanı: "Seni o kadar iyi anlıyorum ki... Yıllarımı verdiğim buluşlarım, formüllerim rafta tozlanıyor. Biliyor musun, yaşarken varlığımızı yok sayıyorlar. Oysaki bizlerin ve bizim gibilerin kıymetini ancak yok olduktan sonra anlamak yerine, varlığımızı sürdürürken önemsemeyi ve değer vermeyi bilseler..."

— Şair ve Yazar: "Çok doğru söylersin. Bazen soldan sıfırı bol olanların, sağında bol sıfır bulunan nice kişi ve şahsiyetlerden daha değerli olduğunu, hatta erişilmez yeteneğe sahip olduklarını düşünüyor nice çoğunluktaki deve dişi gibi adamlar. Azınlığın da elinden bir şey gelmiyor..."

— Bilim İnsanı: "Kesinlikle öyle. Herkes Haluk'a özenir oldu. Toplum, gözünü kamaştırana kanıyor. Oysa ki erişilmez olmak; çok zengin olmak, makam sahibi olmak ya da boy boy medyalarda görünmek değildir. Çünkü bu gibilerin içinde öyle insanlar vardır ki, gölgesiyle ve aldığı nefesle dahi kimseye bir fayda sağlamadığı hâlde büyük değer görüyorlar. Oysa onlar gölgeleriyle başlarını alıp gitseler, toplum için çok daha faydalı olur..."

— Şair ve Yazar: "İşte bütün düğüm burada çözülüyor zaten dostum. Asıl mesele, insanların kıymetini onları kaybettikten sonra değil, aramızdayken bilmektir. Çünkü gerçek değer; şöhrette, servette veya görünürde değil, ahlakta, karakterde ve insanlığa sağlanan faydadadır."

İki emektar sustu ve çaylarından birer yudum daha aldı. Şair ve Yazarın yere düşen gözlüğünü çaycı, dikkat etmeyince kırdı...

— Bilim İnsanı:

"Azizim, hele biz de bir erişilmezler kervanına katılalım; o zaman görürler kopacak fırtınanın büyüklüğünü..."

— Şair ve Yazar:

"Ama o günleri bizim gibiler görmez..."

Sonra hakikatin sessizliği masaya çöktü.

Bilim insanı sessizce ayağa kalktı. Ses çıkarmaması için bastonunun altına sabitlediği lastik sayesinde Şair ve Yazarın koluna girerek birlikte sessizce uzaklaştılar...

O günden sonra bu ikiliyi bir daha gören olmadı...

Yıllar sonra biri kitaplarıyla, diğeri ise birçok buluşa, formüle ve teoriye imza atılmasına öncülük ettiği için yabancı üniversite kürsülerinde yer edindi.

Kendi yurtlarında ise:

"Vay be, bunlar bizim memlekette doğup büyümüşler!"

sohbetleri edilir oldu.