İki kişilik konuşmalarımızı cümle âlem duyuyor. Bu bizim birbirimizi daha fazla duymamızı sağlamaz; bilakis, duyulmaz ve işitilmez hale geliriz. Eğer sesimizi yükselt-meyi huy edindiysek, bu huyu terk etmenin yararı vardır. Neden sesimizi yükseltmeden konuşmayı denemiyoruz? İletişime geçerken frekansımız mı karışıyor? Bir deneyelim; bu, hem bize hem de muhatabımıza çok iyi gelecektir. Bazen İnsanlara bir şeyleri yaptırabilmek için bağırarak konuşuyoruz ve bu sayede karşımızdakini sindirerek hedefi-mize ulaşmayı ilke edinmiş olabiliriz.

Güzel söz sarf edenler, asiller (Soy olarak değil) bağır-mazlar. Bitpazarında veya pazarda satış yapanlar cazgır gibi bağırırken, bir kuyumcu bağırmaz. Bağırarak konuşmak itici bir kişilik görüntüsü oluşturabilir. Bağırarak konuşan düşünemez; söylediğini ne kendisi ne de karşısındaki duymaz.

Bağırarak konuşmak, yoksa acizliğimizin bir göstergesi mi? Yoksa bizleri bağırmaya mecbur eden bir sebep mi var? Bu agresif davranışlarımız veya bizi bu davranışa sevk edenler; her kimse, bunlar bir davranış bozukluğunun belirtileri mi?

Sahi neden bir psikoloğa veya psikiyatriye gitmeyiz ya da gidemeyiz? Gitmeyenler “Ben deli miyim ki gideyim” derken, gidemeyenler de vardır. Gidemeyenler kimler mi? (Mesela: Asker, polis, öğrenci veya bazı memurlar.) Toplum olarak adeta “Bana bağır, yoksa seni duymuyorum” moduna mı girmeye başladık? Oysaki bağrışmadan da işlerimizi halledebileceğimizi bilmemiz gerekmektedir.

Askerlik yapanlar bilir: Askerde en çok bağıran iyi askerdir. Oysa ki sokakta bağırırsan adın deliye, okulda yaramaza çıkar. Sosyal alanda ki bağrışmalarımız, argo konuşmalarımız, bazı bayanların ağza alınmayacak cümlele-ri bir çırpıda söylemeleri neyin nesi? Hayâ mı yok, edep mi yok, yoksa nezaket mi yok? Konuşurken sesimizi kısmak, nezaketli olmak ve kelimelerimizi seçerken itinalı davran-mak zor olmasa gerekir.

İnsan, karpuzu bile seçerek alırken, iletişime geçtiğimiz insanlarla muhatap olurken, cümleleri seçerek kullanmalıyız. Özellikle bir bayan isek, hal ve hareketlerimizle hanımefen-diliği elden düşürüp, çerçi eşeği gibi bağırmanın da anlamı yoktur.

MEVLANA NE DEMİŞ Tİ?

Zerzevatçı bağırır, sarraf bağırmaz

Eskici bağırır, antikacı bağırmaz,

Söyleyecek sözü, fikri değerli olan bağırmaz,

Bağıran düşünemez, düşünmeyen kavga eder