Çocuklar neden ihmal edilir ki? Onlar, bizim geleceğimiz, ülkemizi, malımızı, mülkümüzü ve canımızı emanet edeceğimiz yegâne varlıklarımızdır. Evlatlarımızı en güzel şekilde; ahlaklı, fiziksel olarak sağlıklı ve ilmen donanımlı bireyler olarak yetiştirmek için büyük bir çaba harcamamız gerekmektedir. Hiçbir emek sarf edilmeden kendi haline bırakılan bir nesle ne can ne de vatan emanet edilebilir. Bu sebeple aileler, çocuklarına ilk günden itibaren ahlak, sağlık ve eğitim konularında yüksek bir hassasiyet göstermelidir. "İnsan, ekmediği ruhun gölgesinde serinleyemez."

Türk toplumu, yüzyıllardır İslam dini ve Anadolu kültürüne uygun nesiller yetiştirmenin derdiyle dertlenmiştir. Neslimiz, tarih boyunca al bayrağımızı dünyanın bir ucundan diğer ucuna dalgalandırırken adalet ve merhamet terazisinde fire vermemeye azami özen göstermiştir. Ancak bugün, geçmişten gelen yaşantımıza uymayan bazı yasalar ve normlar aracılığıyla aile kurumunun yıkılmasına müsaade etmemeliyiz. Avrupa’ya adapte olma hevesiyle mutfak kültürümüzden, aile yapımızdan, devlet ve millet bütünlüğümüzden ödün vermemeliyiz. Aile yaşantısı kalmayan, temelleri çürümüş toplulukların yaşantılarına gıpta ile bakmak bizi özümüzden koparır. "Kökünü unutan dal, rüzgâra teslimdir."

Evlat yerine evinde sadece kedi-köpek beslemeyi gaye edinen, bireyselliğin soğukluğunda kaybolmuş bir kültüre özenmek, su üzerine yazı yazmaya benzer. Oysa geleceğinden endişe eden devletler, genç nüfusu korumak için halkını teşvik etmektedir. Uyanık olmalıyız; emperyalistlerin dayattığı hayat tarzlarına kapılmadan çalışmalıyız. Japonya gibi hem dinine hem de geleneklerine bağlı kalarak muasır medeniyet seviyesine çıkabiliriz. "Gelecek, özünü koruyanındır."

İnancımız ilerlemeye engel değildir; asıl engel olan ahlaki yozlaşmamızdır. Son yıllarda artan boşanmalar ve toplumsal yaralar titizlikle araştırılmalı; bizi bizden uzaklaştıran yabancı dayatması yasalar varsa derhal gözden geçirilmelidir.

"Doğruyum, çalışkanım" derken bu sözlere önce kendimiz inanmalıyız. Edepli olmayı, vatandaşlık görevlerimizi, kul hakkını ve sosyal adaleti öğrenirken diğer ilimleri de ihmal etmemeliyiz. Bir ömür emek verdiğimiz çocuklarımızın, sorumluluk bilinci taşımayan "diplomalı canavarlara" dönüşmesine yol açan taşları el birliğiyle söküp atmalıyız. Kabul etmeliyiz ki bir nesil erozyona uğramış durumdadır. Geçmişini bilmeyen, yarınından umutsuz bir gençlik profiliyle karşı karşıyayız. Asım’ın neslini hayal ederken, merhametsiz bir nesil yetiştirme hatasına düşmemeliyiz. Eğer bu vurdumduymazlık devam eder ve çocuklarımız kendi değerlerimize göre yetişmezse, işte o zaman geleceğimiz için kına yakma vaktidir. Sönmeyen kandil, özdeki yangındır