Kökü olmayanın gölgesi olur mu? Bunu en çok, yükseldikçe köklerinden uzaklaşanlarda gördüm. Oysa sizi ayakta tutan koltuğunuz değil; selam vermeye bile tenezzül etmediğiniz o görünmez kökleriniz, yani eski dostlarınızdı.

Size makam, elbise verdi; kimlik değil. Yeni bir kimlik kazanmış gibi davrandınız; oysa bu elbise size geçmişinizi silme hakkını vermedi. Gönüllü mankurtlaştınız. En çok ihtiyaç duyulan zamanlarda esirgediğiniz selam, geçmişe duyulan küçük bir sadakatti; siz onu bile unuttunuz.

Bir zamanlar aynı sofrayı paylaştığınız, aynı yolda yürüdüğünüz insanlara sırt döndünüz. Bu yalnızca bir böbürleniş değil aynı zamanda, kendi hikâyenizi inkâr etmekti. İşte orada kaybettiniz. Çünkü bugün yüksekten baktığınız yerler gün gelir haysiyetinizle alçalacak; geriye sadece karakteriniz, yani gerçek makamınız kalacak.

Belki makamınız büyüdü, kibriniz arttı. Biraz bilgece baksaydınız, sizi değerli kılanın oturduğunuz koltuk değil, ilk fabrika ayarınız, olduğunu görürdünüz. Zaman insanları ve olayları istemsizce unutturabilir; anlarım. Ama bilerek söylediğiniz o “Aman sende, o da kim!” diyen dilleriniz var ya, asıl çürüme tam orada başladı. Lakin siz, işgal ettiğiniz makamların geçici sarhoşluğundan bir türlü ayıkmadınız. Frekansınız bozuldu; mesele radyo-telsiz frekansı değil, vefa frekansıydı.

“Elektrik alamadım” dediklerinizden bahsetmiyorum; biz zaten hiç ısınamadıklarımızdan konuşmadık. Bugüne kadar elektrik alıp da şartları değişince trafoları patlatan, ahlaktan yoksun kalmayı kendilerine reva görenlerden bahsediyoruz.

Bunu anlayacak kafaya sahip olmadığını fark ettiğinizde topuklarını yalamaya kalkarsınız da o gün “günaydın” diyenlere darılmayasınız. Kulağınıza küpe olsun bu sözlerim; o küpeyi sağ kulağınıza mı yoksa sol kulağınıza yakıştırırsınız, esamesi kalmamış karakteriniz belirler.

Unutmayın; Birgün, kendi iradenizle ya da dış etkenlerle menfaatinize dönen dişliler kırılmaya başlayınca, o dostları aramak için bahaneler üreteceksiniz. Mekik dokuyacaksınız, kim bilir?

Bilmediniz; asaletin makamın gölgesinde değil, verilen bir selamda saklı olduğunu. Ayıkmadınız.

Unutulan selamlar geçici makamların gölgesinde kaybolup gider; ama vaktiyle verilen bir selam, insanın asaletini yıllar sonra bile hatırlatır.

Dostluk günübirlik değildir; insanoğlu günübirlik yaşasa da dostluklarını bu sığlığa sıkıştıramaz. Bazı NATO mermer kafalar bunu anlamasa da unutmayın:

Unutulan selamlar silinir gider; verilen bir selam ise adamlığı bakî kılar.