Fani, yani geçici ve sonu olan bir dünyada yaşıyoruz.

Hayatımız dahil her şeyin sonlu ve sınırlı olduğu bir dünyada ne yazık ki her şeye sahip olmaya çalışıyoruz. Mümkün olmayanın peşinde nice ömürler tükenip gidiyor hülasa.

Ne Firavunlar geldi geçti bu dünyadan da, tanrılık iddiasıyla her şeyin ve herkesin sahibi saydılar kendilerini ama sonunda o kaçınılmaz sonla yüz yüze geldi her biri.

Ve sahiplik tasladıkları ne varsa hepsini arkalarında bırakıp gittiler. Sorsalardı o anda, gitmemek için hepsinden vazgeçmeye razıydılar belki de, Allahualem.

Kalanlar sahip çıktı sonra ondan geride kalanlara, yağmaladılar ya da haklarını aldılar ama onlar da kendi çapında bir firavun oldular zamanla.

Bugün de farklı değil insanlar ne yazık ki bu iblîsi hastalık konusunda.

Ömürler, dünyalık malın mülkün peşinde onlara sahip olabilmek sevdasıyla ya da kaygısıyla harcanıyor.

Oysa mülk Allah’ın.

Göklerin ve yerin mülkü Allah’ındır."  (Bakara 107, Âl-i İmrân 26)

Peki sahibi olan bir şeyin başka bir sahibi daha olabilir mi?

Belki ortakları olabilir ama Allah kendine ortak kabul eder mi?

Haşa ve kat’a.

Aksine kendine ortak/şirk koşanlara meydan okuyor kitabında. Yaratılanlar yaratamaz diyor. (Nahl 20)

Kainattaki her şeyi insana hizmet etsinler diye yarattığını da söylüyor. (Bakara 29)

İnsanı yeryüzünde halifesi olarak da şereflendiriyor. (Bakara 30, Fatır 39...)

Öyleyse...

Biz ancak emanetçiyiz.

Aldığımız evin, onu başkasına devredinceye ya da ölüp de arkamızda bırakıp gidinceye kadar emanetçisiyiz sadece.

Arabaların da evimizdeki eşyaların da her şeyin emanetçisiyiz.

En başta taşıdığımız bu canın ve bahşedilen hayatın.

Tüm zulümler bu sahip olma duygusundan çıkıyor.

Ya toprağa ya suya ya da mala mülke ve hatta dünyaya.

Mülkiyet duygusunun dayanılmaz cazibesi...

Sonsuzluğa erişme arzusu insanın fıtratında vardır ama yanlış olan bunu sonlu olan dünyada, onun malına ve mülküne sahip olmakta aramak.

Hiç ölmeyeceğimizi düşünerek mi durmadan dünya malına sahip olma arzusuyla yanıp tutuşuyoruz yoksa çok mala ve mülke sahip olduğumuzda mı ölmeyeceğimizi sanıyoruz?

Gerçek anlamda iman edenler için bir sorun yok.

Her şeyi emanet bildiğinden inanır bu dünyanın faniliğine ve sonsuzluğu burada aramaz.

İnanmayanlar ise çaresizdir bu hakikat karşısında. Ölümün gerçek ve kaçınılmaz olduğunu bildiği bu  dünyada sonsuzluğun olmadığını anladıklarında derin bir çukura düşerler. Çünkü sonsuzluğun olduğu yeri de inkar etmektedirler.

Mesele tam da buradadır zaten.

Ölüm bir son mu yoksa sonsuzluğa açılan kapı mı?

Bu yakıcı açmazın pençesinde kıvranmamak için emanet kültürünü yeniden yeşertmeliyiz bu topraklarda.

Bilmeliyiz bu dünyadaki hiç bir şeyin sahibi olmadığımızı.

Her şeyin bize emanet edildiğine ve bir gün mutlaka verilen emanetlere sahip çıkıp çıkmadığımızın hesabını vermekle sorumlu olduğumuza da inanmalıyız.

Bu bizi münafıklığın alameti farikalarından olan emanete ihanetten de uzak tutar.

İnsanlarla birlikte tüm canlılara ve dünyada var olan her şeye, cansız olarak gördüğümüz taşa toprağa bile saygı duymamızı sağlar. Özenli davranmamıza neden olur. Emanet biliriz çünkü her şeyi.

Zulüm de olmaz, ölüp öldüresiye kavgalar da...

Mülkün sahibinin halifesi olarak yaratıldığımız bu dünyada, bir başka yaratılmışa sahiplik taslamak ancak “malik değil memluk olduğumuzu” unutmakla başlar, Allah muhafaza.

Biz ancak emanetçiyiz.

Biz dünya denen bu handan, yıkılıp yok edilmeden önce gelip geçecek, sayısı ilmimizin çok ötesindeki canlılardan sadece biriyiz.

Ne sahibi ne de hancısıyız, bir garip yolcusuyuz ve bu hanın da tek ” Bir” sahibi var

Vesselam.